Lavanta Kokulu Zambak

Selam! Yine ben geldim. Umarım hepiniz iyisinizdir ve daha iyi olursunuz. Bu hafta da içimden geçenlerden yazıya döktüklerimle ya da dökeceklerimle gözlerinizin önündeyim. Bahsetmek istediğim konular bir yerde düğüm oluyor sanki. Hani, konular ardı ardına dizilmiş de ''abla biz gelmeyelim'' diye itiraz edenler, arka taraftaki gelmek isteyenler tarafından sıkıştırılıyor gibi hissediyorum. İnsanın hiç bir zaman çaresiz olduğuna inanmak istemiyorum. İlla ki bir yolu bulunur, demek istiyorum. Fakat bu yazıyı okuyan okumayan her hangi bir kişinin ne yaşadığını ya da ne hissettiğini bilmeden de kesin konuşamam. Sanırım şu an sadece, bu konuda yalnız olmadığımızı söyleyebilirim. Hepimiz zaman zaman sıkışmış, çaresiz hissedebiliriz. Her şey üst üste geliyor gibi gözükür. Sanki bir dağ ayaklanmış da üzerimize koşuyor gibi... Ama koşan bir süre sonra yoruluyor. Gece sabaha kavuşmuyor mu? Nefes aldıktan sonra verişimiz gibi her şey zamanı gelince değişime uğramıyor mu? Bilmiyorum....

Merhaba! Yine ben geldim :) Umarım hepiniz iyisinizdir ve kolaylıklarla daha iyi olursunuz; her yönden 🌸 Şu an içsel enerjim yüksek, zihnimi dolduran gereksiz düşünceler sessiz. Kendimi hazır hissettiğim için de bloğu saat olarak erken yazmaya karar verdim; akşam yerine sabah yazıyorum 😄 Hem bu sefer konu üzerinde de fazla düşünmedim. Dün yaptığım bir hata sonrası ders niteliğinde olan üzüntünün ruhuma fısıldayışını aktarmak istiyorum bugün size. Hani insan bazen kendisine yapılmasını istemediği şeyi farkında olarak veya olmadan başkasına da yapar ya; ben de bana ve fikirlerime karışılmasını hiç sevmem. Ama gel gör ki, geriye dönüp baktığımızda şu ana kadar kaç kişinin hayatına burnumu sokmuşum. (Ben de diyorum, burnum niye bu kadar büyüdü? Cevabı bu sanırım.) İnsan bir yerden sonra büyüyor, öğreniyor, değişiyor... Bu değişimlerin belki %50, belki daha fazlasına ise yaptığımız hatalar, yaşadığımız olaylar ve onlardan çıkardığımız sonuçlar sebep oluyor. Dün yaşadığımdan ne kadar ders ...