saçmalamasyon

Selam... Bir süre aradan sonra yine sizlerleyim. Kendimce bazı sebeplerden dolayı blog yazmaya ara vermek veya belki tamamen bırakmak gibi kararlar aldım. Ancak gördüğünüz gibi yine buradayım.

Umarım hepiniz iyisinizdir ve kolaylıklarla daha iyi olursunuz. Ben yine bildiğiniz gibi varoluşsal sorgulamalar ve amaç arayışı arasında voltalar atıyorum. Sadece zihnimin son zamanlarda daha net olduğunu, zihnim belirsizliğe yönelse bile ruhumun dil çıkarıp:
''Püff! Aman! Banane be!'' 
dediğini hissediyorum.

İnsan çok değişik bir varlık ya. Kimi zaman her şeyi düşünmekten kafayı yerken, kimi zaman ''salla gitsin'' modunda yaşıyoruz. Çoğunlukla da dalgalar nereye götürürse sandal/kayık o yöne ilerliyor. Belki de birçok şeyi biz kontrol etmiyoruz; kontrol etmeye çalıştığımız ya da ettiğimizi sandığımız şeyler bile, sadece hayatın olağan akışı. Hatta belki... Biz bir şeyler için çabalayınca Hayat tek kaşını kaldırıp:
''Niye işime çomak sokuyorsunuz?'' diye bakıyordur. Güzel şeylere ulaşan yolların zorluğu ve uzunluğu da bu yüzden olabilir.

Hayat kolayına geldiği gibi önümüze yolları sununca; önümüze yığılmış onca şeyin arasından kafamızı kaldırmayı denerken belimiz bükülüyor. E biz kolay kaldıralım diye ekipman getirince Hayat patron kızıyor tabi. İşler kendisinin istediği gibi olmayınca, falan filan...

Ben böyle yazıyorum da herhangi bir şekilde bunlara inandığımdan değil. Neye inandığımı ben de bilmiyorum şahsen. Herkesin doğrusu kendine olabiliyorken ve yüzyıllardır çözülemeyen belirsizlikler benim de beynime ''Dank!'' etmişken, hayatı salıvermeyi uygun gördüm sanırım.

Tamamen her şeyi akışa bıraktığımı, her şeye güvenle yaklaştığımı iddia edemem elbette. Sadece saça takılan toka esnemekten başka değişime uğramayınca olduğu gibi kabul etmeyi deniyorum biraz.

Kusura bakmayın da ne anlattığımı ben de bilmiyorum... Ne anlatmaya çalıştığımı da bilmiyorum. Yine de deniyorum. Belki zihnimi hafifletmeyi falan deniyorum. Blog yazarak başka ne denenir ki? Elimin boş durmasındansa bir işle meşgul olmayı da amaçlıyor olabilirim. Yoksa düşünceler derya-deniz olmuşken boğulmam an meselesi olabilir.

Gerçi, denizi bilmem de düşüncelerimde yüzmeyi seviyorum. Sonuçta benim zihnim. Canım beynim ya... Ne güzel düşünemiyoruz öyle... Geçmişle gelecek arasında 40 takla atıp bugünde amuda KALKAMIYORUZ. Çünkü ben amuda kalkmayı bilmem. Bugün... Yatıyoruz, oturuyoruz, arada bir yürüyoruz. N'apıyoz biz ya?

Sizi bilmem de benim saçmaladığım kesin. Bugün kendime izin verdim: genellikle düzeltme baskısı olmadan beynimdekileri buraya boşalttım. İhtiyacınız olan varsa alabilirsiniz. 😂

napıyom ben yaa... her neyse. Hayat size iyi baksın. İyi günler, iyi ömürler dilerim efendim...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bilmediğimin İçinden Bildiğim

 Üçüncü blog yazımdan hepinize selam! Yine ben :) Umarım iyisinizdir ve kolaylıklarla her yönden daha iyi olursunuz. Bu sefer de ne yazacağımdan emin olamayarak oturdum masa başına. Onaylayacağınızı düşünerek söylüyorum ki; çoğu şey anlık olarak gelişmiyor. İniş-çıkışlar yaşıyoruz, deneme-yanılma yollarından geçerek öğreniyoruz; düşünüyoruz, taşınıyoruz, asansör kullanıyoruz, nakliyecilerle anlaşıyoruz, bazen yeni mobilya bakıyoruz... Bu da benim beynimin konudan konuya atlama hızı işte. Hem örnek vermeye çalışıp hem anlatımın içine mizah katmayı düşünürken ortaya böyle cümleler çıkıyor. Yediğiniz yemekte özellikle tatmak istediğiniz tadın arka planda kalıp tuzun ya da şekerin, hele ki aşırı ekşi olan o limonun tadının: ''Ben bu gece burda yatılı kalcam'' deyip ortama kurulmasına benzer bir durum. Asıl konuya dönelim, bir zahmet dönelim canım kendim... Nakliyecilerden bahsetmeye başlamadan öncesinde dediğim gibi; biz aslında farkında olsak da, olmasak da yaptığımız veya...
Devamı

Kendinden gelen

Selamlar. Umarım iyisinizdir ve daha iyi olursunuz. Merak eder misiniz, bilmiyorum ama; ben de iyi olmaya çalışıyorum. Hayat bazen gerçekten gelgitli oluyor ve duygularımız da hayatın gelgitlerine uyum sağlamaya çalışırken karışabiliyor. Yine de gerçek anlamda ''iyi hissetmenin'' çoğunlukla kişinin kendi iç dünyasına bağlı olduğuna inananlardanım. (Eğer blog yazılarımı ardı ardına okuyorsanız, muhtemelen genelde aynı kelimeleri kullandığımı fark edebilirsiniz. Sanırım kelime haznemi geliştirmem gerekiyor. Şimdilik özür dilerim.) İyi hissetmek, demişken kendi iyileşme sürecime biraz daha değinmek istiyorum bu hafta. Daha önceki yazılarımda OKB'si olan bir birey olduğumu anlatmıştım. Bundan 2-3 yıl kadar öncesine kadar, zihnimdeki takıntı, vesvese ve rahatsız edici düşüncelerin, içime girip beni ele geçirmiş yabancı bir varlık tarafından yapıldığına inanıyordum. Hani şu ''paranormal arkadaşlar''... Eve bir kaç kez gelip beni okumuş olan hocanın verdiği...
Devamı

Delirmekle Akıllanmak Arası...

Selam! Nasılsınız? Umarım iyisinizdir ve kolaylıklarla daha iyi olursunuz. Şu an siz bana ''nasılsın'' diye soracak olsaydınız muhtemelen size şöyle cevap verirdim: ''Bir ara televizyonda ''KOCA KAFALAR'' adında, çizgi filme benzeyen bir program vardı. Kendimi onlar gibi hissediyorum. Kafası kocaman, vücudu küçücük...'' Kafamı kocaman hissediyorum; çünkü dolup taşan ve anlamlı-anlamsız her fikrin aramıza katılmasından dolayı balonlarla yarışır vaziyetteyiz. Vücudumu küçücük hissediyorum; çünkü böylesine dolu olan bir beyne göre bedenimin varlığını daha az fark ediyorum şu aralar. Bazen aynada kendime bakıp: ''Aaa! Benim burnum mu vardı? Ayy, ben insanmışıııım! Kulak dediğimiz böyle bir şey miydi yaa?'' diye düşündüğüm oluyor. Hayır, burada hiç bir abartış yok. :) Hatta bu benim için artık neredeyse sıradan bir durum haline geldi. Çünkü ben bir OKB, yani ''Obsesif Kompulsif Bozukluk'' hastasıyım. :) Dışarıda...
Devamı